Ιστορίες για αγρίους

Πέμπτη 28 ιουλίου 2010 - Η στιγμή του ξέμπαρκου

2010-09-04T18:19:00.000-07:00

Πέμπτη 28/07/2010

Φτάνει επιτέλους μετά από πολύ καιρό η στιγμή που δηλώνεις την παραίτηση σου και περιμένεις τα νεότερα από την εταιρεία μέσω mail για το πότε φεύγεις, αν φεύγεις δηλαδή, αν βρέθηκε αντικαταστάτης (στιγμές που πολλοί ναυτικοί έχουν νιώσει και πιστέψτε με δεν είναι ότι καλύτερο να λείπεις ήδη 6-7 μήνες από το σπίτι σου και μόλις έρχεται η στιγμή που λες κουράστηκα να σου λένε πως δεν βρίσκουν άνθρωπο να σε αντικαταστήσει αυτή την περίοδο. Οπότε περιμένεις το επόμενο, μεθεπόμενο λιμάνι , και βλέπουμε… )
Έρχονται λοιπόν όλα αυτά τα νέα από το γραφείο και σε ενημερώνουν ότι στο επόμενο λιμάνι εκφορτώσεως σύμφωνα με την αίτηση σου δηλαδή, θα φύγεις, και θα σε αντικαταστήσει ο τάδε. Μετά υπολείπονται καμιά δεκαριά μέρες. Ίσα ίσα να το συνειδητοποιήσεις , να βάζεις και από ένα πραγματάκι κάθε μέρα στη βαλίτσα και τέλος.
Σε αυτή ακριβώς τη φάση βρίσκομαι και εγώ. Ανηφορίζουμε στην Αφρική, θα κάνουμε μια μικρή στάση για πετρέλαια στα Κανάρια και συγκεκριμένα στο Las Palmas, και μετά καρφί για Γιβραλτάρ και Ιταλία, στο Fuimicino.

Στις 5 Αυγούστου θα είμαστε εκεί, και με το πέρας της εκφορτώσεως θα χαιρετάω τους συναδέλφους και θα παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Τα συναισθήματα μέχρι τότε μπερδεμένα. Οι σκέψεις πολλές. Από την μία προσπαθώ να υπολογίσω την ώρα και τη στιγμή που θα τελειώνουμε με την εκφόρτωση ώστε να φύγουμε, και από την άλλη ακόμη περισσότερες σκέψεις για την επιστροφή. Ποιος με περιμένει, ποιον θα πάρω πρώτα τηλέφωνο, ποιον δεύτερο. Αναρωτιέμαι αν θα έχω δυνάμεις για να αρχίσω τις βόλτες αμέσως μετά το αεροδρόμιο. Τα δωράκια που θα πάρω στους δικούς μου ανθρώπους. Ανθρώπους που μιλούσα συχνά στο τηλέφωνο και με βοήθησαν ψυχολογικά ώστε να αντέξω τη λαμαρίνα. Που μου έδιναν κουράγιο και ελπίδα. Για όλους αυτούς που μου είπαν ότι τους έλειψα. Και για τους άλλους που δεν το είπαν αλλά το ένιωσαν χωρίς να το παραδεχτούν. Είναι ωραία να ξέρεις ότι γυρνάς και έχεις κάποιους να σε περιμένουν. Ειδικά όταν αυτοί οι κάποιοι είναι φίλοι σου. Βέβαια από τη μία θα ήθελα να με περιμένει το άλλο μου μισό, αλλά από την άλλη ξέρω πόσο επίπονο είναι και για τους δύο και προσπάθησα να μείνω μακριά από σχέσεις. Από σχέσεις που ίσως να άξιζαν περισσότερο ή λιγότερο από όσο πίστεψα. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να στεναχωριέμαι. Μια καινούργια αρχή ξεκινάει… Έχω πετύχει και με το παραπάνω τους στόχους μου μέχρι στιγμής και είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Όλα αυτά που σκεφτόμουν μέχρι τώρα ήταν ζήτημα χρόνου να πραγματοποιηθούν. Αυτό που κατάλαβα είναι πως όταν βιάζεσαι δεν είσαι ευτυχισμένος. Και η ευτυχία για να έρθει θέλει το χρόνο της. Δεν έρχεται για μια στιγμή και φεύγει. Είναι συναίσθημα που σε κυριεύει όταν ξέρεις πως έκανες το σωστό. Όταν δεν μετανιώνεις για τις πράξεις σου ακόμη και αν αυτές δεν ήταν οι πιο σωστές. Όταν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου.
Προσπαθώ να φτιάξω ένα πρόχειρο πλάνο μέσα στο μυαλό μου σχετικά με την σειρά των ανθρώπων που έχω να συναντήσω και δεν τα καταφέρνω. Μπερδεύομαι και σκέφτομαι διάφορα για διακοπές, ψάρεμα με καλή παρέα δίπλα στο ηλιοβασίλεμα, 2 φίλοι που συζητάνε με μια μπύρα και ένα τσιγάρο στο στόμα δίπλα στο κύμα, χαμόγελα, μια αδερφική αγκαλιά και χτυπήματα στην πλάτη, τα πειράγματα να δίνουν και να παίρνουν και οι ιστορίες για τα ταξίδια μου ατελείωτες.

Αμέτρητες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου και το συναίσθημα που μένει είναι μόνο χαρά. Καμία σχέση με τον καιρό που πρωτοήρθα εδώ, και είχα τόσο άγχος για το αν θα τα καταφέρω, αν θα πετύχω καλό κόσμο και όλα τα σχετικά. Όλα αυτά αποτελούν ήδη παρελθόν. Και σήμερα μετράμε 7 και σήμερα…….

Παρασκευή 28 Μαϊου 10 - Ο μηχανικός

2010-09-04T18:16:00.001-07:00

Σήμερα η μέρα ήταν δύσκολη. Φύγαμε χτες από το Okwori της Αφρικής και κατευθυνόμαστε προς το Abidjan που είναι 2 μέρες ταξίδι. Θα πάρουμε 2 διαφορετικά είδη πετρελαίου αυτή τη φορά και θα πάμε να εκφορτώσουμε στην Αμερική στο Houston.

Η ζέστη εδώ στην Αφρική είναι αφόρητη. Ιδιαιτέρως στο μηχανοστάσιο όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 40 βαθμούς. Και 40 είναι γενικά η θερμοκρασία του χώρου. Γιατί όταν δουλεύεις πάνω σε καπάκια μηχανής, σε ηλεκτρομηχανές που λειτουργούν και τα καυσαέρια τους φτάνουν τους 400 βαθμούς, ή προσπαθείς να λύσεις μια αντλία που μεταφέρει πετρέλαιο, το πετρέλαιο θερμαίνεται στους 140 βαθμούς πριν φτάσει στους καυστήρες της μηχανής, ή ακόμη χειρότερα όταν έχεις να κάνεις με γραμμές (σωληνώσεις) στο δίκτυο του ατμού. Να έχει ζέστη και να μην μπορείς να σηκώσεις τα μανίκια σου επειδή θα σε κάψει ο ατμός! Τέτοιες και ακόμη πιο δύσκολες είναι οι δουλειές στα βαπόρια για τους μηχανικούς. Ζέστη, κούραση, και Άγιος ο Θεός! Δεν έχει καθημερινές και σαββατοκύριακα στα βαπόρια, ούτε αργίες Χριστούγεννα και Πάσχα! Αν είσαι στο λιμάνι φορτώνεις ή ξεφορτώνεις. τέρμα. Ούτε κανονίζεις πότε θα δουλέψεις και πότε θα ξεκουραστείς. Αν χαλάσει κάτι και ηχήσει το alarm στην καμπίνα του Α/Φ τότε τρεχάτε ποδαράκια μου. Ιδιαιτέρως αν είναι κάτι σοβαρό σηκώνει όλο τον κόσμο στο πόδι, ότι ώρα και να είναι, δεν πα να ναι Χριστούγεννα και οι δικοί του όξω να ανταλλάζουν δώρα γύρω από το γιορτινό τραπέζι, δεν πα να ναι 4 το ξημέρωμα, και όλοι να κοιμούνται, αυτός πρέπει να σηκωθεί να τρέξει και να τα βγάλει πέρα μέσα στη ζέστη και τη φασαρία ώστε να δουλεύουν όλα σωστά και το βαπόρι να συνεχίσει να ταξιδεύει με ασφάλεια.

Μου αρέσει η δουλειά μου. Όλα κι όλα! Απλά είναι στιγμές που μετανιώνω που δεν έγινα πλοίαρχος. Όχι πως αυτοί κάθονται αμέριμνοι και περνάν οι ώρες και οι μήνες αγναντεύοντας τα κύματα. Ίσα-ίσα! Τα δαμάζουν, και είναι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή να κάνουν μανούβρες κόντρα στον καιρό, ώστε το βαπόρι να ταξιδεύει με ασφάλεια. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά αν σκεφτείς τις ανθρώπινες ζωές που «κουβαλάν» και το φορτίο με αμύθητο κόστος τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σοβαρά. Έχουνε και αυτοί τα τρεχάματά τους. Εγώ τους ζηλεύω ώρες- ώρες γιατί δεν στάζουν από τον ιδρώτα όπως εμένα στον πρωινό τον καφέ. Ούτε βρίσκονται σε κατάσταση αφυδάτωσης μόλις τελειώνουν την βάρδια τους. Έχουν άλλες έννοιες αυτοί.

Καθένας τραβάει το ζόρι του λοιπόν. Όχι μόνο με τις έννοιες που έχουν εδώ μέσα. Αλλά ακόμη περισσότερο με τις έννοιες που έχουν από έξω. Την γυναίκα στο σπίτι που είναι έγκυος και θα γεννήσει από μέρα σε μέρα , την οικογένεια και το άρρωστο παιδί, που ζητάει τον πατέρα του στο τηλέφωνο και τον ρωτάει πότε θα γυρίσει, την κοπελιά που σου κάνει νάζια και σου λέει ότι βαρέθηκε να περιμένει και θα βρει άλλον αν δεν γυρίσεις. Υπάρχουν και τα άσχημα, όπως το τηλέφωνο που χτυπάει ή το τηλεγράφημα που φτάνει στο βαπόρι και ενημερώνει για έναν θάνατο. Που σε φτάνει σε σημείο να καταριέσαι για την δουλειά που διάλεξες και δεν μπόρεσες να βρίσκεσαι ούτε καν στην κηδεία αγαπημένων σου προσώπων.

Θέλει κουράγιο και δύναμη η θάλασσα. Δεν είναι παιχνίδι. Έχει τις χαρές της έχει και τις λύπες της. Σας αφήνω τώρα ταξιδεύοντας κοντά στις ακτές τις Αφρικής. Τα ξαναλέμε!

05 Απριλίου 2010 Φιλαδέλφεια, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

2010-09-04T18:15:00.000-07:00

Βρισκόμαστε στο Αγκυροβόλιο, πολύ πιο έξω από την Φιλαδέλφεια και επειδή πρέπει να ανέβουμε το ποτάμι για να μπούμε στο λιμάνι και να ξεφορτώσουμε θα πρέπει να μειώσουμε το βύθισμα του βαποριού. Αυτό γίνεται ξεφορτώνοντας σε άλλο καράβι ένα μέρος από το φορτίο. Το λεγόμενο lightering.

Βάρδια 00:00 – 06:00
Χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι τα δεδομένα άλλαξαν πολύ γρήγορα. Ενώ η εκφόρτωση στο άλλο βαποράκι ήταν προγραμματισμένη για αύριο ξύπνησα στις 17:00 και είδα το βαποράκι να πλησιάζει από τη δεξιά μπάντα , να μας πλευρίζει και οι ναύτες να δένουν τους κάβους. Μαθαίνω τα νέα λοιπόν από τον 2ο. «τελικά θα κάνουμε το lightering σήμερα. Πήγαινε ξεκουράσου Γιώργη γιατί θα σε πάρω τηλέφωνο κατά τις 00:00.
Άντε να κοιμηθείς εσύ μετά… κοιμήθηκα και το μεσημέρι και ήταν αδύνατο. Βλέπεις… είναι αργία σήμερα. Δεύτερη μέρα του Πάσχα. Την Κυριακή του Πάσχα την περάσαμε εν πλω με τις γαλοπούλες, το γουρουνόπουλο και άλλα τόσα καλούδια που έφτιαξε ο μάγειρας. 5 Απρίλη είναι και τα γενέθλιά μου. Για εδώ μέσα μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Είχα και βάρδια σήμερα μέχρι το μεσημέρι και από το πρωί δεν μου πήγε και πολύ καλά η μέρα. Ξύπνησα από τις 7 για ένα alarm που με ταλαιπώρησε αρκετές ώρες. Ούτε τον πρωινό μου καφέ δεν ευχαριστήθηκα.
Βράδυ πλέον τώρα, στη βάρδια την βραδινή δώδεκα με έξι το πρωί. Παρέα με τον φιλιπινέζο καθαριστή, που προσπαθείς μάταια να ανοίξεις την κουβέντα για να περάσει η ώρα αφού δεν καλοκαταλαβαινόμαστε. Τα παρατάς και σκέφτεσαι τα δικά σου καθώς το βλέμμα σου χάνεται στις βελόνες των στροφών από τις αντλίες, και τις πιέσεις των καζανιών. Φαίνεται ήσυχη βραδιά μέχρι στιγμής. Η θερμοκρασία της θάλασσας 8,5C. Υγρασία επικρατεί σε όλο το μηχανοστάσιο. Από όπου περνάει γραμμή από το δίκτυο της θάλασσας βλέπεις τις σωλήνες να είναι υγρές και να στάζουν στο μηχανοστάσιο δημιουργώντας κηλίδες. Αυτή τη στιγμή δουλεύει μία αντλία φορτίου στις 900 στροφές ανά λεπτό ενώ το καζάνι κρατάει 15,5 κιλά ατμού. Ο καθαριστής πετάχτηκε να φέρει ακόμη ένα καφέ, μπας και ανοίξει λιγάκι το μάτι.
Τα νεότερα λένε πως τελειώνουμε κατά τις 5 το πρωί. Που και που κάνεις και μια βόλτα στο μηχανοστάσιο για να σιγουρευτείς πως όλα είναι εντάξει. Ζεστός καφές φίλτρου και τσιγάρο σε συντροφεύουν μέχρι να τελειώσει ακόμη μια βάρδια και συ στο πίσω μέρος του μυαλού σου κάνεις όνειρα για τα πράγματα που σου λείπουν και θα κάνεις μόλις ξεμπαρκάρεις και γυρίσεις στην πατρίδα.

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010 - Είπαμε να ψαρέψουμε και μείς σαν παιδιά!

2010-09-04T18:12:00.001-07:00

Βρισκόμαστε στο Μεξικό , περίπου 100 μίλια από την ακτή. Δεν πιάνει ούτε κινητό ούτε τηλεόραση. Λίγο πριν τις 20:00 και αφού έχω τελειώσει με τη δουλειά λέμε με τον δόκιμο της γέφυρας να βρέξουμε κανένα αγκίστρι. Δοκιμάζοντας για λίγη ώρα μερικά τεχνητά ψαράκια που δανειστήκαμε από τον καπτα-Μιχάλη ήταν αρκετό για να «χτυπήσει» σε ένα από αυτά ένας τόνος γύρω στα 4 κιλά Χαμός μέχρι να το φέρουμε πάνω. Ο Μήτσος στην αρχή νόμισε πως του έκανα πλάκα! Όταν καταφέραμε και τον φέραμε στη κουβέρτα ήμασταν πανευτυχείς! Το βουτήξαμε από την ουρά και τρέξαμε στον Γραμματικό για να καμαρώσει. Το χαρήκαμε πολύ αυτό το ψάρι…. Εγώ ακόμη περισσότερο επειδή ψαρεύω συνέχεια στην πατρίδα από την στεριά με καλάμι χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα…….

Αργότερα βγάλαμε και ένα δεύτερο «τονάκι» στα ίδια κιλά περίπου. Βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες και ο καθένας πήγε στη δουλειά του όταν είδαμε ότι σταμάτησαν να τσιμπάνε.

Έκατσα λίγο ακόμη να απολαύσω το αεράκι με την αλμύρα της θάλασσας που με χτυπούσε στο πρόσωπο και μετά τράβηξα για την καμπίνα για να πάω να ξεκουραστώ.

Το μπάρκο

2010-02-06T13:32:00.000-08:00

Έρχεται "επιτελους" η στιγμή για να γυρίσεις κοντά της. Έχεις ετοιμάσει την βαλίτσα σου, έχεις κρύψει στον πάτο της φωτογραφίες από αγαπημένα σου πρόσωπα και μια εικονίτσα της Παναγίας για να σε "φυλάει" όταν η γαλανή είναι θυμωμένη και λυσσομανάει.
   Χαιρέτησες και τους φίλους σου, πίνωντας ένας κρασάκι στην υγεία της, για τα "καλά ταξίδια" που θα σου προσφέρει.
Φτάνεις στην πόρτα και γυρνάς για μια τελευταία αγκαλία, ένα αντίο....να προσέχεις, και προσπαθείς να το εισπράξεις όσο πιο γρήγορα γίνεται... πριν σε πάρουν τα ζουμιά. Νιώθεις στο στήθος σου ένα βάρος που δεν λέει να φύγει, σχεδόν σε πνίγει....
Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς. Είναι πολύ ψυχοφθόροι για τα γούστα μου.
Φεύγεις με το κεφάλι χαμηλά και δεν γυρνάς να κοιτάξεις πίσω. Βγαίνεις από το σπίτι και ο μουντός καιρός με την ψιχάλα που ακούγεται καθώς πέφτει στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων το κάνει ακόμη πιο μελαγχολικό.
   Στη διαδρομή για το αεροδρόμιο νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει ζωηρά καθώς βλέπεις για "τελευταία" φορά γνώριμα μέρη της πόλης σου. Πριν χαθείς ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο παίρνεις μια βαθιά ανάσα για να θυμάσαι την μυρωδιά της . Μυρωδιές οικίες, που σε ταξιδεύουν πίσω σε αυτή.
    Η διαδρομή με το αεροπλάνο μεγάλη, κουραστική, αποκαρδιωτική. Θ ' άθελες να είχες ένα φιλαράκι μαζί σου για να ανταλλάξετε μια κουβέντα λίγο πριν αλλάξει η καθημερινότητα σου εντελώς. Πριν η θάλασσα σε ταξιδέψει σε μέρη μακρινά που μέχρι χτες δεν φανταζόσουν...

Σαν Σήμερα 2008

2009-12-31T04:38:00.000-08:00

31/12/2008
Φτάνουμε στη Γαλλία στο FOS, παραμονή πρωτοχρωνιάς και εμείς θα έχουμε εκφόρτωση. Όμως, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά για μένα αυτή τη φορά. Είναι η τεέυταία μου βραδιά στο πλοίο. Αύριο πουρνό πουρνό, θα σηκωθώ και θα επιστρέψω σπίτι μου, στους δικούς μου.
Φτάνωντας, ξεκίνησε η διαδικασία εκφόρτωσης. Έκατσα να βοηθήσω τον τρίτο της βάρδιας , αλλάξαμε και όλα τα εξαεριστικά της Κύριας Μηχανής επειδή έχανε ένα στο ταξίδι μαζί με τον Δεύτερο και με έστειλαν για ύπνο. Αυτό ήταν. Το ταξίδι τελείωνε κάπου εκεί και γω ενώ είχα μαζέψει ήδη όλα τα υπάρχοντα μου από την καμπίνα μου συζητούσα με τον ηλεκτρολόγο τον Horia περί ανέμων και υδάτων. Μου έδινε συμβουλες για το επάγγελμα και γενικά για τον έξω κόσμο, ανταλλαξαμε και email και χαραιτηθήκαμε με την κρυφή επιθυμία να ξανασυναντηθούμε σε κάποιο βαπόρι.
Ξάπλωσα και προσπάθησα να κοιμηθώ, όταν πέρασε 00:00 η ώρα και χτύπησε η πόρτα.
Ο ηλεκτρολόγος μαζί με τον τρίτο που μόλις τελείωσε την βάρδια του πάνω στην αλλαγή του χρόνου.
Μια αγκαλιά και οι τρεις, ευχές για καλές θάλασσες στα ταξίδια μας, και πάνω απόλα υγεία, και έφυγαν ένας ένας στις καμπίνες τους για να ξεκουραστούν πριν την επόμενη βάρδια.
Δεν περνάνε κάτι τέτοια βράδια έυκολα, και εγώ δεν μπορούσα με τίποτα να κοιμηθώ.
Έφτασε το πρωί, σηκώθηκα επειδή τζάμπα προσπαθούσα να κοιμηθώ τόσες ώρες, πήγα μέχρι την ρεσπέντζα, έφτιαξα έναν καφέ, πήρα και την βαλίτσα μου και έκατσα να κάνω παρέα στον γραμματικό μέχρι να έρθει το ταξί που θα με πήγαινε στο αεροδρόμιο. 07:00 το πρωί, οι ναύτες έξω στην βάρδια, ο γραμματικός άυπνος παρακολουθούσε τις αντλίες εκφόρτωσης, και ο τρίτος κάτω πάλευε να κρατήσει τις πιέσεις των καζανιών σταθερές. Φτάνει το ταξί.... Χαιρετώ για τελευταία φορά όποιον βρίσκω μπροστά μου, κατεβάινω από τον κάγκουε και μπαίνω στο ταξί. Τα συναισθήματα τόσα πολλά καθώς απομακρυνόμαστε από το θεριό και ο ήλιος ανατέλει ξοπίσω του. Τα σύνεφα έχουν πάρει μια χρυσαφιά απόχρωση, και γω προσπαθώ να συνηθίσω στην ιδέα πως γυρνάω σπίτι. Δεν το εχω συνηδητοποιήσει ακόμη! Σε λίγο, πηγαινοέρχομαι στο αεροδρόμιο περιμένοντας την πτήση μου. Και σε μερικές ακόμη ώρες φτάνω στο αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ όπου με περιμένουν 2 φίλοι.
Ωραίο πράγμα να έχεις κάποιον να σε περιμένει...σε βάζει πιο σύντομα στους δικούς σου παλιούς γνώριμους ρυθμούς. Φτάνουμε στο σπίτι και οι δικοί μου χαίρονται σαν μικρά παιδιά. Γύρισε το παλικάρι τους που τόσο καιρό μόνο στο τηλέφωνο άκουγαν με τη χρονοκαθυστέρηση....
Προσπαθείς να συνέλθεις και να ξαναποκτήσεις τους δικούς σου ρυθμούς, χαλαρώνεις μετά από καιρό και βρίσκεσαι στη στεριά. Περίεργη αίσθηση μερικές φορές....
Φορτίζεις και πάλι τις μπαταρίες σου, δίπλα σε δικούς σου ανθρώπους και προετοιμάζεσαι για καινούργια μέρη, εκεί μακριά, που θα σε ταξιδέψει και πάλι η γαλανή.......

2 Νοεμβρίου 2008 00:24

2009-12-31T04:15:00.000-08:00

2 Νοεμβρίου 2008 00:24

Μόλις ξάπλωσα. Γυρίσαμε πριν λίγο από έξω. Βρισκόμαστε στο Batumi της Γεωργίας.
Πάντα επεισοδιακές οι εξόδοι μας σε όποιο μέρος και αν πάμε. Αξέχαστες. Δρόμοι μέσα στις λάσπες, βλέμματα καχύποπτα, σκοτείνα μέρη που σίγουρα δεν θυμίζουν την πόλη μου. Τα ήπιαμε σε ένα μπαρ ενός μικρού ξενοδοχείου, χαμηλοτάβανου, που δεν είχε ούτε coca cola για να συνοδέψει το bacardi, το οποίο ήταν χειρότερο και από βενζίνη. Bacardi με χυμό ανανά, δεν μου κανέ και δοκίμασα και με χυμό πορτοκάλι. Ακόμη θυμάμαι τον πονοκέφαλο που είχα καθώς επιστρεφαμε. Γνωρίσαμε κόσμο, γελάσαμε, ήπιαμε, βγήκαμε και τις απαραίτητες φωτογραφίες. Και στο τέλος της βραδιάς, επιστροφή στο λιμάνι και στο πλοίο. Με μια διάθεση διαφορετική, με γεμάτες τις μπαταρίες.

Επόμενη ημέρα και πάλι έξω, στο ίδιο μέρος με διαφορετική παρέα. Πρώτη μέρα βγήκα με τον Α΄ και την δεύτερη με τον Β΄. Η πρώτη νύχτα επεισοδιακή λόγω των ποτών που ήταν μπόμπες. Τι μπόμπες δηλαδή χειρομβοβίδες σκέτες! Η δεύτερη βραδιά κύλησε ακόμη πιό όμορφα με την ίδια παρέα μα αυτή τη φορά με μπύρες. (σίγουρα πράγματα!) Επιστροφή στο λιμάνι γύρω στις 00:00 μιας και θα μας περίμενε η "λάντζα" για να μας πάει στο πλοίο. Αργήσαμε λίγο επειδή ξεχαστήκαμε. Τρέξαμε μην τυχών και μας παρατήσουν. Ακόμη πιο φορτωμένες οι μπαταρίες αυτή τη φορά και γεμάτο το μυαλό με εικόνες, τοπία, στιγμές, για να χουμε να θυμόμαστε και να διηγιόμαστε μεταξύ μας. Αρχηγόπουλα.
Τα πειράγματα έδειναν και πέρναν με το υπόλοιπο πλήρωμα μετά την επιστροφή....

Αφιερωμένη στον Μαστροκώστα

Ημερολόγιο Ενός Ναυτικού (κάπου στα μέσα Οκτωβρίου 2008)

2009-12-31T03:57:00.000-08:00

Μέσα Οκτώβρη και βρισκόμαστε κάπου στην Ιταλία.
" ... Τελικά υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να κάνεις 6ωρίες..... Να μην κανεις!!! "
Τι εννοώ? Πολύ απλά να μην κάνεις βάρδια και να το παίρνεις σερί! Ενώ οι τρίτοι άρχιζαν τις βάρδιες με την άφιξη έγω επειδή σαν δόκιμος έγραφα το ημερολόγιο μηχανής αναγκαστικά είχα την 6-12 άρα και την 18-00. Τα πράγματα γίναν λίγο διαφορετικά όμως....

Ο εκνευριστικός θόρυβος του τηλεφώνου ακούγεται μέσα στη νύχτα και το πρώτο πράγμα που ασυναίσθητα κάνω είναι να ρίξω μια ματιά στο ρολόι πριν απαντήσω. "01:30...ωραία....σκέφτομαι....φτάσαμε..."
St/by , και δεύτερη ηλεκτρομηχανή μπροστά, έτοιμο το καζάνι για να μας δίνει τον πολύτιμο ατμό του, τώρα που δεν θα δουλεύει πια η μηχανή.
Έμεινα εκεί μέχρι τις 6 το πρωί και συνέχισα παρεά με τον άλλο τρίτο την βάρδια έως τις 12 το μεσημέρι, όπου δεν έφυγα για ύπνο αλλά έμεινα να παραλάβω το bunker (παραλαβή καυσίμου για την κίνηση του πλοίου) μαζί με τον δεύτερο. Αφού τελείωσαμε γύρω στις 14:30 το μεσημέρι και πέρασαν πάνω από 12 ώρες που είμαι ξύπνιος κοντεύοντας 15:00 κάνω ένα ζεστό ντουζ και την πέφτω γρήγορα για να προλάβω να κοιμηθώ όσο περισσοτερο γίνεται!

Από τις 15:00 το τηλέφωνο άργησε να χτυπήσει.... πήγε 19:30 μέχρι να ακούσω το κουδούνισμα του!
Βάρδια μέχρι τις 00:00.... (Αρχηγόπουλο δηλαδή!) Άρε μάστορα!
Έπεσε και πρόταση από άλλο δόκιμο για να βγούμε έξω στις 6 παρά 20 αλλά εγώ είχα βάρδια αμέσως μετά και έπειτα έπρεπε να κοιμηθώ και λίγο...

Ένας χαμός κάθε φορά που βρισκόμαστε σε λιμάνι. Η εκφόρτωση μέχρι αύριο το πρωί θα έχει τελειώσει, μετά πάλι st/by μέχρι να ανοιχτούμε και να δώσει ο καπετάνιος το Full Away! Άρα 17:00 αν όλα πάνε καλά θα σχολάσουμε κιόλας. Και έτσι και έγινε. Άντε όχι ακριβώς 17:00, και μισή έστω! Μπανάκι, καφεδάκι και παρέα με τον Μήτσο που διηγείται πως πέρασε έξω....

Από το ημερολόγιο ενός ναυτικού (Ιστορία 2)

2009-12-15T14:36:00.000-08:00

Ήταν ανήμερα Χριστουγέννων!
-Κώστα θα παμε για τηλέφωνο; Με ρώτησε ο Παναγιώτης ο δεύτερος καθώς έβγαινε από το μηχανοστάσιο τελειώνοντας την 4-8.
-Παναγιώτη αφού ξέρεις.... ότι δεν έχω να πάρω κανέναν τηλέφωνο, του απάντησα. Αλλά θα έρθω για παρέα, να ρίξω κι ένα γράμμα για την μάνα μου.
Ήμασταν Mauritius, ένα νησί του Ινδικού ωκεανού, τροπικό με πολύ ωραίες παράλιες, που τελευταία έχει γίνει προορισμός για διακοπές πολλών Ευρωπαίων.
Τηλέφωνο τότε παίρναμε από τα post office των διαφόρων λιμανιών, και εκεί δίναμε και τα γράμματα. Γι ΄αυτό όποιος από το πλήρωμα πήγαινε πρώτος, ενημέρωνε του υπόλοιπους για το που είναι, πόσα παίρνει το ταξί, πόση ώρα είναι η διαδρομή και ποσά δολάρια κοστίζει το τηλεφώνημα το λεπτό.

Συνάντησα τον Παναγιώτη μετά από κάνα εικοσάλεπτο στο ντοκο, βρήκαμε ένα ταξί, ο θεός να το έκανε ταξί, διότι ήταν μια σακαράκα του 60, και μετά από τα απαραίτητα παζάρια ξεκινήσαμε την πορεία μας για το post office κάτω από καταρρακτώδη βροχή. Το post office ήταν τρία τέταρτα δρόμος με αυτοκίνητο, διότι ήταν έξω από την πόλη μέσα σε μια μικρή ζούγκλα.
Μετά από μισή ώρα διαδρομής περίπου, και καθώς περνούσαμε από έναν χωματόδρομο, πέφτουμε σε μια λακκούβα που δεν φαινόταν από τα νερά, και σπάει το αριστερό ψαλίδι. Κατεβήκαμε βρίζοντας που παραλίγο να είχαμε γίνει μακαρίτες, αλλά και ανακουφισμένοι που τελικά δεν πάθαμε ούτε γρατσουνιά. Αναγκαστήκαμε λοιπόν να προχωρήσουμε με τα πόδια μέσα στη λάσπες και κάτω από αυτήν την βροχή που σταματημό δεν είχε.

Ο Παναγιώτης ήταν πρόσχαρος άνθρωπος, πάντα με το καλαμπούρι και το γέλιο. Έτσι και σε αυτήν την φάση το γέλιο πήγαινε σύννεφο που είχαμε γίνει μούσκεμα και γεμάτοι λάσπες. Ευτυχώς για μας μετά από κάμποση ώρα πέρασαν δυο μάγειροι με άλλο ταξί και πήραν και μας.
Με το που φθάσαμε και είδαμε τον κόσμο που περίμενε για να τηλεφωνήσει, μας κόπηκε κάθε διάθεση για γέλιο και αστεία. Γύρω στα σαράντα άτομα διάφορων εθνικοτήτων, σχημάτιζαν μια ουρά που έφθανε μέχρι έξω, και περίμεναν για να εξυπηρετηθούν από δυο θαλάμους.

- Κώστα εγώ δεν μπορώ να φύγω διότι πρέπει να μιλήσω με την Χριστίνα, γιορτάζει κιόλας! Στο Durban περνούμε πετρέλαια και δεν θα μπορέσω να βγω. Εσύ αν θέλεις κοπάνα την.
- Ρε Παναγιώτη, τόση βροχή φάγαμε .Μαζί ήρθαμε και μαζί θα φύγουμε, το απάντησα κοφτά χωρίς να του αφήσω περιθώρια να επιμείνει.
Μετά από τρεις ώρες αναμονής, ο Παναγιώτης μπήκε σε έναν απ τους δυο θαλάμους. Στο τζάμι υπήρχε κακογραμμένα με μαρκαδόρο ο αριθμός 2.
Μέσα στον θάλαμο υπήρχε ένα λευκό τηλέφωνο χωρίς καντράν. Σήκωνες το ακουστικό, μιλούσες με μια κοπέλα, της έδινες τον αριθμό που ήθελες να καλέσεις και περίμενες για να συνδεθείς. Σε αυτό το σημείο της αναμονής, η καρδιά κτυπούσε με τριακόσιους παλμούς το λεπτό.

Μόλις τρία λεπτά αργότερα από την ώρα που είχε μπει, ο Παναγιώτης βγήκε από το θάλαμο.
- Παμε να φύγουμε ρε Κώστα, μου είπε με φωνή που ίσα ίσα ακούστηκε.
Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δε ρώτησα τίποτα. Βγήκαμε έξω, βρήκαμε ένα ταξί και χωρίς καμία κουβέντα φύγαμε για το βαπόρι. Στην διαδρομή δεν ανταλλάξαμε λέξη, τον έβλεπα να κοιτάει στο πουθενά μέσα από το παράθυρο και να αναστενάζει. Μόλις φτάσαμε, πληρώσαμε τον ταξιτζή, μπήκαμε στο πλοίο και πέσαμε πάνω στον Πρώτο.
- Που στο διάολο έχετε παει όλοι σήμερα, άρχισε να φωνάζει κατακόκκινος απ΄ τα νεύρα του. Δέκα ώρες ψάχνω τον Πρωτοδευτερο, τον υδραυλικό .....κανένας πουθενά ! Βαρέσαμε διάλυση! Βαλε μια φόρμα και κατέβα κάτω, γιατί έσπασε μια σωλήνα στις ηλεκτρομηχανές, είπε, και μας προσπέρασε προχωρώντας προς την καμπίνα του, συνεχίζοντας τα καντήλια, και σκουπίζοντας τα χέρια του με ένα στουπί!

- Ο Παναγιώτης δεν είπε κουβέντα, με κοίταξε με μια μάτια που έβγαζε σπίθες, προχώρησε δυο πόρτες πιο πέρα που ήταν η καμπίνα του, άνοιξε την πόρτα και είπε : - Κωστή σε ευχαριστώ που περίμενες διότι αν δεν ήσουν εσύ, δεν ξέρω αν θα έπαιρνα ταξί η ελέφαντα για να γυρίσω!
- Έλα ρε σιγά ... αλλά είσαι καλά, γιατί σε βλέπω χάλια, τι έγινε ;
- Ρε ‘συ δεν ήταν η Χριστίνα σπίτι! μου είπε και η φωνή του έσπασε, καθώς έπιανε μια μπλε φόρμα από την κρεμάστρα να την φορέσει, για να κατεβεί στο μηχανοστάσιο.

Στο Durban με χίλια ζόρια μπόρεσε να βγει και να πάρει τηλέφωνο.
- Καλά Παναγιώτη, ένα τηλέφωνο δεν μπόρεσες να με πάρεις, να μου πεις ένα χρόνια πολλά τα Χριστούγεννα; ήταν οι πρώτες λέξεις της Χριστίνας γεμάτες πίκρα και παράπονο .
- Σε πήρα, σε πήρα ρε Χριστίνα, αλλά δεν απαντούσε κανείς ! που ήσουν; είπε.. προσπαθώντας να μαλακώσει την φωνή του, αλλά και να μην ξηλώσει το τηλέφωνο .
- Δυο λεπτά πετάχτηκα μέχρι την πλατεία να δοκιμάσει ο Νίκος το ποδήλατο που του αγόρασε ο πατέρας μου, Παναγιώτη, εκείνη την ώρα πήρες; Που να το ξέρω, και ξέσπασε σε λυγμούς .
Τον Παναγιώτη τον συνάντησα το βράδυ στην καμπίνα του μετά την βάρδια του. Η πόρτα ανοικτή, ένα μπουκάλι ουίσκι στο γραφείο του και ένα μονοφωνικό μαγνητόφωνο που κουβαλούσε στα μπάρκα, να παίζει Διονυσίου .
- Κωνσταντίνε, αυτό είναι το τελευταίο μου μπάρκο. Δεν μπορώ άλλο αυτήν την κατάσταση , μου είπε, χωρίς να μπορέσω να καταλάβω αν χαιρόταν η αν λυπόταν για την απόφαση του .

Πριν μερικά χρόνια, ερχόμενος από το εξωτερικό, μπαίνω σε ένα ταξί στο αεροδρόμιο, και κάθομαι στο πίσω καθισμα.
- Νέο Φάληρο, του λεω προσπαθώντας να ενεργοποιήσω το κινητό μου !
- Ρε Κώστα! μου λεει ο οδηγός .
Ήταν ο φίλος μου ο Παναγιώτης, ο δεύτερος μηχανικός. Πράγματι ήταν τότε το τελευταίο του μπάρκο. Βγήκε αγόρασε μισό ταξί και έγινε στεριανός .
- Οικογένεια και βαπόρια μου είπε, είναι δύσκολος συνδυασμός. Και εγώ δεν το άντεξα !

πηγή: http://triiris.blogspot.com - http://nautilia.gr/

Από το ημερολόγιο ενός ναυτικού (Ιστορία 1)

2009-12-15T14:34:00.000-08:00

Αυτό είναι ένα απόσπασμα άπο το ημερολόγιο ενός ναυτικού όπου μας αφηγείται το πρόβλημα της μοναξιάς και το πόσο έντονο γίνεται την περίοδο των εορτών μακρία άπο την οικόγενειά του

"Εν Πλω τη 24-12 –07

Γλυκιά μου! και σήμερα ο καιρός λυσσομανάει. Τρεις μερες τώρα μας κτυπάει αλύπητα. Το πρωί κόπηκε μια μπιγα και είχαμε περιπέτειες μέχρι να ανέβουν οι ναύτες να την δέσουν.
Δουλειά και αυτή! Με θάλασσα βουνό και να πρέπει να ανέβεις σαν χιμπατζής, με κίνδυνο να σε πάρει η θάλασσα. Αλλά δω δεν υπάρχει δεν παω. Κάποιος πρέπει να παει.

Αύριο είναι Χριστούγεννα αλλά για αυτούς που είναι σπίτι τους με τους δικούς τους. Για μας ποια θα είναι η διαφορά; Εγώ, την ώρα που όλοι στην πατρίδα θα κάνουν ρεβεγιόν, θα κατεβαίνω στο μηχανοστάσιο. Θα κτυπήσει το τηλέφωνο και θα ‘ναι ο Καπετάν Χρήστος από την γέφυρα για να πούμε της ευχές. Άντε χρόνια πολλά, και του χρόνου σπίτια μας. Βαρέθηκα να το άκουω είκοσι χρόνια τώρα σε κάθε γιορτη. Αν μας αξιώσει ο Αι Νικόλας μόνο με την σύνταξη θα ήμαστε σπίτια μας.
Καλή μου, θα προσπαθήσω να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά αυτές της μέρες είναι δύσκολο γιατί θέλει να μιλήσει όλος ο κόσμος. Και τι να σου πω; Τίποτα. Θα με ρωτήσεις αν είμαι καλά και εγώ πάλι θα σου πω ψέματα. Το μόνο που θέλω είναι να ακούσω την φωνή σου και την φωνή των παιδιών μας. Και μετά θα κλειστώ στην καμπίνα για να μην βλέπω άνθρωπο. Αυτές τις μέρες η μοναξιά είναι πιο έντονη. Στο μυαλό μας έρχεται η οικογένεια μας και η πατρίδα.

Θέλω να σου πω πόσο μου λείπετε, πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί μαζί σας. Να ψωνίζαμε δώρα για τα παιδιά, να τα έβλεπα να τρέχουν χαρούμενα. Να ντυθούμε το βράδυ στο ρεβεγιόν, με δυο ρούχα της προκοπής και όχι με αυτήν την κωλοφόρμα, που μόνο πλαστικός χειρούργος θα βγάλει από πάνω μου.

Στολίσαμε και δέντρο στην τραπεζαρία, αλλά από το μπότζι έχει γίνει σαν νά 'ναι από την πυρκαγιά της Πάρνηθας. Προσπάθησε και αυτός ο φουκαράς ο μάγειρας να φτιάξει μελομακάρονα, αλλά τα κτυπάς στον μπουρμε και γυρνούν πίσω . Όσο για αύριο θα μας κάνει γαλοπούλα με πατάτες στο φούρνο. Τι να σου κάνει, από τις Φιλιππίνες είναι ο άνθρωπος και πρώτη φορά με Ελληνικό βαπόρι.Τέσσερις Έλληνες ήμαστε όλοι και όλοι Ο καπετάνιος, ο γραμματικός, ο πρώτος και εγώ. Προσπαθούνε καμιά φορά πότε ο Πρώτος πότε ο γραμματικός να κάνουνε κάνα φαϊ Ελληνικό της προκοπής, που να τρώγεται.

Διακόπτω να κατέβω στο μηχανοστάσιο γιατί κάτι έγινε ........

Μια ζημία στο delaval πετρελαίου ήταν. Δώρο για αύριο Χριστούγεννα.
Θυμάμαι πέρσι πάλι τα ίδια. Σας πήρα τηλέφωνο και ήσασταν όλοι μαζεμένοι σπίτι για ρεβεγιόν. Να ξέρες πόσο ζήλεψα. Πήγα στην καμπίνα και ήπια μισό μπουκάλι μόνος μου. Όταν με σκατζάρανε, δεν μπορούσα να σηκωθώ. Αυτές τις μέρες το ποτό είναι ο καλύτερος φίλος. Αλλά μερικές φορές είναι και επικίνδυνος. Πέρσι στο άλλο βαπόρι που ήμουν, είχε σουρώσει ο γραμματικός. Κάποια στιγμή θυμήθηκε το σπίτι του και τα παιδιά του, έδωσε μια με το χέρι του σε ένα ποτήρι και του άνοιξε το χέρι στα δυο. Τρεις ώρες παλεύαμε με τον καπετάνιο να του ράψει το χέρι, στεγνά σαν να ‘ταν τσουβάλι. Και αυτός ο φουκαράς να ουρλιάζει από τους πόνους μέχρι που λιποθύμησε. Μετά δεν βάλαμε μπουκιά στο στόμα, πήγαμε όλοι για ύπνο. Αυτές είναι γιορτές !

Γλυκιά μου πόσο μου λείπεις! Έφυγε και η μυρωδιά σου από το μαξιλάρι που μου έδωσες. Μάλλον την ρούφηξα όλη. Τώρα και αυτό μυρίζει βαπόρι. Το τελευταίο σου γράμμα το έχω μάθει απέξω. Κάθε μέρα μετά την βάρδια κάθομαι και το διαβάζω. Μου γράφεις ότι τα παιδιά μεγαλώνουν, και η μικρή περπάτησε... θα έρθω και δεν θα τα γνωρίζω.

Ο καιρός όσο παει και γίνεται και χειρότερος, και έχουμε μπροστά μας άλλες τέσσερις μέρες ταξίδι μέχρι το Laos. Μέρος να σου πετύχει! Ούτε στο ντοκο δεν μπορείς να βγεις, αν έχει νυχτώσει.
Πάω τώρα για ύπνο, δεν αντέχω άλλο κλείνουν τα μάτια μου. Θέλω αυτές οι μέρες να περάσουν όσο πιο γρήγορα γίνετε. Το γράμμα αυτό δεν ξέρω αν θα στο στείλω. Απλά σήμερα που είμαι και πάλι μόνος, ήθελα να σου μιλήσω.

Άντε χρόνια πολλά και του χρόνου σπίτια μας! ΧΑΧΑΧΑΧΑ! και του χρόνου σπίτια μας! Μάλλον το παραξήλωσα... το άδειασα το μπουκάλι!"

πηγή

μικρή ιστορία που προέκυψε...

2008-09-21T13:46:00.000-07:00

Από τη μία θέλω τόσο πολύ να φύγω, τώρα, που δεν έχω και τίποτα να αφήσω τίποτα για να στεναχωριέμαι. Την τελευταία φορά ήταν πολύ δύσκολο. Η χ. μου έλεγε για πλάκα "μη φύγεις.." , αλλά μέσα της το εννοούσε και το ευχόταν πραγματικά. Και εγώ το ίδιο. Καθ όλη την διάρκεια της απογείωσης η καρδιά μου πονούσε και μου λέγε πως θα το μετανιώσω. Μέχρι να μας σερβίρει η αεροσυνοδός το πρώτο αναψυκτικό δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, τα οποία έσταζαν βουβά πάνω στο μανίκι του μπουφάν μου. Το μαύρο μπουφάν μου το οποίο αυτή μου είχε κάνει δώρο. Δεν μπορούσα να την φανταστώ να οδηγεί για να επιστρέψει μόνη της στο σπιτάκι μας... Έσφιγγα τα δόντια με δύναμη και περίμενα ανέκφραστος να τελειώσει η περίπου 30' πτήση για την Αθήνα. Εκεί το πρώτο τηλεφώνημα... Ήταν ήδη η στιγμή που και οι δυο είχαμε αρχίσει να συνειδητοποιούμε ότι όντως συμβαίνει... Εκατοντάδες σκέψεις να περνάνε από το μυαλό μου ενώ ξέρω πως σε μερικά λεπτά δεν υπάρχει γυρισμός. Τα σταντ της agean απέναντί μου να φαντάζουν παράδεισος για ένα εισιτήριο..εισιτήριο του γυρισμού. Δεν ήμουν σίγουρος, δεν είχα τη δύναμη. Δεν μπορούσα να εκτεθώ, δεν μπορούσα να τα παρατήσω, όχι τώρα. Έχω υπογράψει συμβόλαιο και αυτό με εξοργίζει. Γιατί δεν ήρθαν όλα αυτά τα συναισθήματα νωρίτερα? Γιατί δεν ήρθαν τότε? Ταυτόχρονα να έχω το άγχος ώστε να βρω τους ανθρώπους που περίμενα. Η ζωή μου θα άλλαζε μέσα σε μερικές ώρες. Από εκεί που ξυπνούσα δίπλα της, και έκλεινα την πόρτα ήσυχα πίσω μου για να μην την ξυπνήσω, αφήνοντας πάντα κάποιο πόστ ιτ που θα έλεγε "καλημέρα, σ' αγαπάω" ΄τώρα θα ξυπνούσα κάθε πρωί σε διαφορετικό σημείο του κόσμου, τελείως διαφορετική ώρα από αυτή της χώρας μου, με ξένους ανθρώπους που άλλοι είναι συνεργάσιμοι αλλά κάποιοι άλλοι ίσως και όχι... Κάτι που ποτέ δεν κατάλαβε, και δεν την παρεξηγώ γιατί κανείς άνθρωπος δεν είναι σε θέση να κατανοήσει αν δεν το ζήσει πρώτα ο ίδιος, ήταν το πως η ζωή μου σταμάτησε εκεί ενώ για αυτήν συνεχίζονταν. Η δική μου πάγωσε λίγα μέτρα μετά τον έλεγχο για το αεροπλάνο, στην τελευταία αγκαλιά, στο τελευταίο φιλί. Αυτή θα ξυπνούσε και την επόμενη μέρα στο σπιτάκι μας, θα πήγαινε στη δουλειά της, θα έκανε ότι έκανε και πρώτα με τη μόνη διαφορά πως εγώ δεν θα ήμουν εκεί. Η δική μου ζωή, η δική μου καθημερινότητα άλλαζε διαπαντός! Με πρωινό ξύπνημα στις 7, καφέ, δουλειά, δουλειά, δουλειά, πολύ δουλειά, όσο και όποτε χρειαζόταν, μέρα νύχτα με το άγχος μην χτυπήσει αλάρμ. Οι ώρες δύσκολες, μερικές ημέρες για την προσαρμογή μου και δεν υπάρχουν ακόμη κάρτες για το δορυφορικό τηλέφωνο... Δεν έχω άλλο τρόπο επικοινωνίας. Η δίψα της άσβεστης επιθυμίας μου να ακούσω για λίγο τη φωνή της δυνάμωνε ώρα με την ώρα. Μέρα με τη μέρα. Μετά από μερικές μέρες φτάνοντας στο επόμενο λιμάνι ο καπετάνιος λαμβάνει τις καινούργιες κάρτες. Στήνομαι στην ουρά μαζί με κάτι χαμογελαστούς Φιλιππινέζους ενώ ήδη στο μυαλό μου προσπαθώ να κάνω υπολογισμούς για το τι ώρα θα είναι στην Ελλάδα... Μάταια...Είμαι τόσο ανυπόμονος για να κάνω αυτό το τηλεφώνημα που δεν μπορώ ούτε καν να υπολογίσω πόσο μας κάνει 1+1! Προσμονή....προσμονή...... Αφού καταφέρνω να αποσπάσω τις πρώτες κάρτες τρέχω στη "γέφυρα" για να πάρω τηλέφωνο. Εκεί συναντώ κόσμο να περιμένει στη σειρά για να πάρουν τηλέφωνο σπίτι τους, ενώ μέσα από το δωμάτιο ακούγεται αχνά η φωνή ενός Φιλιππινέζου να μιλάει με γρήγορη, ακαταλαβίστικη προφορά. Η ώρα περνάει, και αρχίζει να μην είναι βολική ούτε για την πατρίδα αλλά ούτε και για μένα επειδή θα έπρεπε να σηκωθώ σε μερικές ώρες. Αναβάλω για την επομένη το τηλεφώνημα και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως θα καταφέρω να κοιμηθώ ακόμη ένα βράδυ χωρίς να έχω ακούσει τη φωνή της. Σκέφτομαι την ανησυχία της και με πιάνει ρίγος... Δεν αντέχω και μετά από αρκετές ώρες τρέχω και πάλι στη γέφυρα αδιαφορώντας για το αν είναι νωρίς στην ελλάδα και την ξυπνήσω.... Σχηματίζω σχεδόν με τυφλό σύστημα τον αριθμό της κάρτας και έπειτα τον αριθμό της ενώ σκέφτομαι "αυτές τις ηχογραφημένες οδηγίες δεν θα υπάρχει κάποιος τρόπος να τις παρακάμψουμε?"
..... μπιπππππ......μπιπππππππ - χμμμ ναι ?
- ελα!
- Που είσαι?!
- καλα ειμαι..που να ειμαι? Σάμπως δεν ξέρεις? Εσύ τι κάνεις ? όλα καλά?
(Μας παίρνει λίγη ώρα μέχρι να συνηθίσουμε την χρονοκαθυστέρηση στην συνομιλία μας και η καρδιά μου χτυπάει ήδη σαν μικρού παιδιού που παίρνει το πρώτο του φιλί!)
- Φιλάκια.
- Φιλάκια.
Απολογισμός: -2 κάρτες των 25$ Τα έβγαλαν όμως τα λεφτά τους και με το παραπάνω!

Φωτογραφίες 2

2008-09-01T11:01:00.000-07:00

Μερικές ακόμη φωτογραφίες (14 συγκεκριμένα) που περιέχουν μηχανήματα, το καράβι, την καμπίνα κ.λ.π κ.λ.π... Κάνωντας κλικ σε κάθε φωτογραφία μπορείτε να την δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος. Η ποιότητα των φωτογραφιών είναι η χειρότερη δυνατή και αυτό επειδή είναι από παλιά φωτογραφική μηχανή με φιλμ και έπειτα σκαναρισμένες με τον σαρωτή. Ακολουθεί μικρή περιγραφή σε κάθε φωτογραφία και για οποιαδήποτε απορία μπορεί να παρουσιαστεί αφήστε το σχόλιο σας.

Αρχίζω με το πρώτο καράβι (Astro carina) 21 Σεπτεμβρίου ενώ είχα αποβιβαστεί και βρισκόμουν στη λάντζα(μικρό καραβάκι που σε πηγαίνει στην ακτή) Με λίγα λόγια το πρώτο μου ξέμπαρκο!

Έπειτα μερικές φωτογραφίες από την καμπίνα μου. Βλεπετε την ντουλαπα, το γραφείο και ακολουθεί στην επόμενη φωτογραφία το κρεβάτι με τον καναπέ.Επίσης η τρίτη στη σειρά φωτογραφία δείχνει το εμφιαλωμένο νερό το οποίο είχα δίπλα στον καναπέ μαζί με μία μικρή προσωπική πινελιά για να μην είναι τόσο ανιαρό.

Συνεχίζοντας βλέπουμε τον καυστήρα της κύριας μηχανής.
Δίπλα του διακρίνεται το τεφλον(μέγεθος ζελοτέιπ) για να μπορεί να προσδιορίσει ο παρατηρητής το μέγεθος αυτού.

Ο καυστήρας τοποθετημένος πάνω στο καπάκι της κύριας μηχανής. Η μηχανη είναι της man&bw και είναι η 90MC. Έχει 6 κυλίνδρους και το κάθε έμβολο 90cm διάμετρο. Επίσης 2 απο τους εικονιζόμενους καυστήρες σε κάθε κύλινδρο. Συνολική ισχύς 40.000 Bhp!!!

Οι φυγοκεντρικοί διαχωριστήρες που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ. Οι συγκεκριμένοι είναι λαδιού. Ακριβώς δίπλα βρίσκονται άλλοι 2 για το πετρέλαιο.
Η λειτουργία τους βασίζεται στη φυγόκεντρο δύναμη. Αν επιθυμεί κάποιος μπορώ να το αναλύσω ώστε να γίνει πλήρως κατανοητό. Ο άξονας της κύριας μηχανής ο οποίος μεταδίδει την κίνηση (περιστροφική) στην προπέλα.

κοντινότερο πλάνο του άξονα στο (intermediate shaft bearing) καβαλέτο στήριξης - λίπανσης του άξονα λίγα μέτρα πριν την σύνδεση του με το stern tube. (Το stern tube στεγανοποιει το χωρο του μηχανοστασιου απο τη θαλασσα. Λειτουργεί με λάδι υπο πίεση. Αν δεν υπήρχε το νερό της θάλασσας θα έμπαινε μέσα στο μηχανοστάσιο!)

Βραστήρας. Από εδώ πίνουμε νεράκι. Αμέ...κάνει αφαλάτωση. Λειτουργεί σαν ψυγείο. Αποτελείται είτε από φύλλα από τα οποία περνάει από τη μία το νερό ψύξης της μηχανής (80C) και απο την άλλη το θαλασσινό νερό (18~30) είτε από αυλούς(σωληνάκια). Λειτουργεί υπό κενό. Κάτω της ατμοσφαιρικής πίεσης δηλαδή και έτσι το νερό της θάλασσας αντί να ατμοποιείται στους 100C (ως γνωστον το νερο βράζει στους 100) ατμοποιείται στους 75-80. Όση ακριβώς είναι δηλαδή και η θερμοκρασία του νερού εξαγωγής της κύριας μηχανής! (όμορφα πράγματα)

Εδώ βλέπουμε 2 απο τις 3 Ηλεκτρομηχανές. Παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. 440 V για μηχανήματα (μοτέρ αντλιών κ.λ.π) και 230V για το κομοδέσιο. (κομοδέσιο είναι οι χώροι ενδιαιτήσεως. Περιλαμβάνει τραπεζαρίες, καπνιστήρια, καμπίνες κ.λ.π)

Το control room του μηχανοστασίου(1)
Από εδώ γίνονται όλα.

Το control room του μηχανοστασίου(2)

Και τελευταίο και καλύτερο , τι άλλο ? Το sewage treatment. Σε απλά ελληνικά το σύστημα αποχέτευσης. Όσο απλό και να ακούγεται η λειτουργία του θα σας εκπλήξει! Πρόκειται για μία απλή δεξαμενή στην οποία καταλήγουν όλα τα λύματα. Αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος τοποθετούμε εμείς σε ταμπλέτες μύκητες οι οποίοι τρέφονται με ακαθαρσίες και παράγουν μεθάνιο. Κάνει την δουλεία του δλδ ο μύκητας και όταν τελειώσει με την δουλεια του περνάει στο δεύτερο μέρος όπου με άλλη ουσία σκοτώνουμε τον μύκητα που τόσο μας βοήθησε και πλέον ότι μένει είναι καθαρό νεράκι. Κάπως έτσι λειτουργεί ο βιολογικός καθαρισμός ;)
(απλά και κατανοητά)

φωτογραφίες 1

2008-09-01T09:45:00.000-07:00

Μερικές φωτογραφίες (όχι τίποτα το ιδιαίτερο) που ανακάλυψα στο κινητό μου προς το παρών....

Δεμένοι στον ντόκο του Puerto La salina

Αγκυροβόλιο κάπου στο Dundee

Animation με τον τρόπο λειτουργίας αργόστροφης δίχρονης πετρελαιομηχανής

Μακέτα δίχρονης αργόστροφης πετρελαιομηχανής (δυστυχως δεν θυμαμαι κλιμακα για να καταλαβετε το μεγεθος...Σκεφτειτε οτι τα "μπαλκονακια" τα οποια εχει ειναι και ενας οροφος...)

Ιστορία Νο 1

2008-08-27T14:22:00.001-07:00

Μπάρκο

Ιστορια Νο1. Είναι τοσες πολλες που δεν ξερω απο ποια να αρχισω...μπερδεμενες ολες μεσα στο μυαλο μου....προσπαθω να ξεμπερδεψω το κουβαρι και να επιλεξω μια μα ολες μπερδευονται και πεφτουν η μια πανω στην αλλη οπως τα φυλλα των δεντρων το φθινοπωρο πανω στο πεζοδρομιο....

Το πρωτο μπαρκο, την πρωτη φορα που πατησα το ποδι μου στο καραβι, 1 Απριλιου 2004 στο λιμανι του Los Angeles, γυρω στις 7 το απογευμα, τα χρωματα απο το ηλιοβασιλεμα στον οριζοντα απλα εκπληκτικα. Παιρνουν απο κοκκινες μεχρι ροζ, μωβ, πορτοκαλι αποχρωσεις...Για μια στιγμη με κανουν να ξεχασω πως βρισκομαι πισω απο το φινιστρινι, μεσα σε δεξαμενοπλοιο τριακοσιων χιλιαδων τοννων. Αμεσως μολις επανερχομαι νιωθω κρυο ιδρωτα να σταζει στο μετωπο μου, σκουπιζομαι με τον καρπο μου και το βλεμμα μου προσπαθει να φτασει οσο πιο μακρια μπορει στα πανιψυλα κτιρια που προβαλλουν στον οριζοντα. Το μπερδεμενο μυαλο μου προσπαθει να καταλαβει που βρισκεται. Πως πηρα τελικα μια τετοια αποφαση. Αυτο που δεν μπορει να συνηδητοποιησει ειναι το πως θα γυρισει σπιτι του μετα απο 6 μηνες.
- Κοιμήσου γιατι εχουμε stand-by το βραδυ. Θα μας παρουν τηλεφωνο να κατεβουμε κατω, μονολογει ο Πετραν καθως γυριζει πλευρο και αποκοιμιεται σχεδον αμεσως κουρασμενος απο το πολυωρο ταξιδι μας με το αεροπλανο.
- Stand-by? .... δεν θα μας αφησουν να κοιμηθουμε λιγο πρωτα .....
Έχει πάει ήδη 8 το βράδυ με αυτά και με αυτά και έχω πέσει ξερός στο κρεβάτι προσπαθώντας να χωνέψω το πόσο μακριά βρίσκομαι απο το σπίτι μου, τη χώρα μου, τους γονείς μου, το μωρό μου...
00:02 Το τηλέφωνο στην τετράκλινη καμπίνα χτυπά, εκνευριστικά δυνατά μα αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι πως ο Π. δεν ενοχλείται και εξακολουθεί να κοιμάται... Φτάνω στο γραφείο ακουμπώντας με το ένα μου χερι στην πορτοκαλι δερματινη καρεκλα και με το αλλο σηκώνω το ακουστικό.
- Ναι?
- Σε μισή ώρα stand-by.
Μου το κλεισε στα μουτρα... Ποιος να ηταν αυτος αραγε? Και ο Π. πως θα γινει να ξυπνήσει?
Μετά απο μερικα λεπτα βρισκομαστε εξω απο την καμπινα, κλεινοντας πισω μας την πορτα, φορωντας τις μπλε φορμες μας, τα μαυρα μποτακια ασφαλειας, με ενα πορτοκαλι φακο στην κωλοτσεπη... Παιρνουμε το ασανσερ και κατεβαινουμε στο μηχανοστασιο. Επικρατει περισσοτερη φασαρια και απο εργοστασιο. Χρωματα πολλα τριγυρω. Οι Οι αντλιες μαζι με τα μοτερ τους γαλαζιες. Τα "τασια" σε μια περιεργη αποχρωση του καφε-μουσταρδι-μπεζ. Σωληνες με αυτοκολλητα, μπλε, ασπρα, ασημι, κιτρινα, μαυρα.... Μηχανηματα σε πρασινο-λαχανι αποχρωσεις. Η μηχανη γαλαζια και αυτη.Το πατωμα του μηχανοστασιου ή αλλιως το πανιόλο οπως το λενε πρασινο.(ολα τα μηχανηματα διατηρουνται καθαρα και σε αριστη κατασταση λειτουργιας...τα χρωματα υπαρχουν για να εντοπιζονται αμεσως με το ματι τυχον διαρροες απο λαδια κλπ κλπ κλπ) Τα περιμενα ολα βρωμικα, μαυρισμενα, λαδωμενα, αλλα ειναι καθαρα....πολλα χρωματα διαφορετικα σε καθε μηχανημα και τα περισσοτερα εχουν επιγραφες πανω τους... Feed water pump No1, Cascade tank, αυτα τα τεραστια πραγματα ειναι τα καζανια ?! (Τι μαλακιες μας μαθαινε ο Μ. ενα 6μηνο?)
Εδω ειναι ολοκληρο εργοστασιο και αυτος μας εδειχνε σε εκεινο το απαρχεωμενο πραγμα τα slides(μη χεσω!) με την λειτουργια των αντλιων? Γιατι δεν σκεφτηκε ποτε κανεις να μας δειξει ενα βιντεο απο ενα μηχανοστασιο ενω θα αναλυει ταυτοχρονα τη λειτουργια των μηχανηματων?)
Σαν χάνος τριγυρνάω με ανοιχτο το στομα στο πολυοροφο μηχανοστασιο, ανεβοκατεβαινω σκαλιτσες και προσπαθω να εξοικειωθω με τον χωρο.
Στο control room (εδω η θερμοκρασια ειναι γυρω στους 21-24 βαθμους) βρισκομαι με 2-3 ατομα που ακομη δεν εχω καταλαβει τι ρολο βαρανε...το μονο που με απασχολει ειναι να μην πω καμια μαλακια και ειναι κανενας πρωτος μηχανικος αναμεσα τους.... Συστηνομαστε....2ος μηχανικος...νεος και παρολο που δειχνει λιγο σιχαμερος στη φατσα φαινεται καλος ανθρωπακος...αγχωμενος ομως.... Εμφανιζεται και ο πρωτος μηχανικος με ασπρη φορμα η οποια εχει χασει πλεον το χρωμα της και εχει γεμισει με μαυριλες. Αξυριστος οπως ειναι μοιαζει με ναυτεργατη και οχι με πρωτο μηχανικο.....
(ρε που ηρθα ρε!!! για να ειναι η φορμα του Α ετσι φαντασου τι ματσακονι εχει να πεσει!)
Περνάνε οι ώρες...ορθοστασια....βολτα με τον τριτο, ξεναγηση με το μηχανοστασιο....ζεστη...
- Και εδω ειναι το purifier room με τους φυγοκεντρικους διαχωριστηρες που καθαριζουν το πετρελαιο και το λαδι. (απο αυτα ειπωθηκαν οι πρωτες 6 λεξεις...αλλα αν ειχε ησυχια φανταζομαι θα ελεγε και τα υπολοιπα)
- Εδω μεσα δουλευει κανεις δλδ ? Αν ειναι να λυσεις ενα de laval το λυνεις εδω μεσα?!
- Ε τι... σιγα μην στο κουβαλησουμε και στη δροσια!
- ...
(Οι τοιχοι του εν λογω "δωματιου" ειναι δεξαμενες οι οποιες περιεχουν πετρελαιο του οποιου η θερμοκρασια ειναι κοντα στους 80 C . Πριν μπει στους διαχωριστηρες φτανει και τους 90. Η μονωση στους σωληνες του ατμου απ οτι εχω καταλαβει ειναι για να μην ερχονται αμεσως σε επαφη με εμας και οχι για την γενικοτερη θερμοκρασια. Ποσες μα ποσες φορες καηκα οταν εβαφα εκει μεσα.....Δωσε μου δουλεια και ας τρεχω τα σκαλια πανω κατω ολη μερα.....μην με βαλεις σε εκεινο το δωματιο μονο! Δεν χρειαζεται να κουνηθει ουτε το μικρο σου δαχτυλακι για να ιδρωσεις....μονο που βρισκεσαι εκει μεσα στο μισαωρο εχεις παθει αφυδατωση. Θυμαμαι στιγμες που ριχναμε δουλεια εκει μεσα και καθως προσπαθουσα να σηκωθω μαυριζαν ολα γυρω μου για μερικα δευτερολεπτα....Τα κεφαλια μας μετα κατακοκκινα, σαν τον κωλο της μαιμους...Στις φορμες μας δεν εβρισκες στεγνο σημειο απο τον ιδρωτα....)
Γύρω στις 03:00 και αφου τελειωσαμε με το stand-by ο B με στελνει για υπνο και μερικα λεπτα αργοτερα ακολουθουν και οι υπολοιποι.
- Το πρωι στις 8 να εισαι κατω!
- "Μη ξεχασω να βαλω ξυπνητηρι"
Αργότερα στην καμπίνα πιάνω δύλεπτη κουβεντα με τον Π.
- Τι υποτιθεται πως ειναι το standby ?
- Οταν ειναι να ξεκινησει το καραβι, ή να σταματησει κανεις standby...
- χμ...μαλιστα...Και ποτε θα παρουμε ο καθενας την καμπινα του ? τριτος εισαι...με τον δοκιμο θα κοιμασαι ρε ?
- Αυριο...κατα την διαρκεια του standby ενω πηγαιναμε με dead slow επεσε η λαντζα διπλα σε μας και εφυγαν ο παλιος ο δευτερος, ο τριτος και ο ανθυποπλοιαρχος που αλλαξαμε εμεις...
- Ποτε γιναν ολα αυτα?
- Ε μηχανικος εισαι....θα τα ακους αλλα δεν θα τα βλεπεις....αντε κοιμησου τωρα, δεν θα σηκωνεσαι το πρωι. Καληνυχτα.
- Καληνυχτα. ("Γι'αυτο μας λενε ποντικαραδες δηλαδη...")